biralar soguk mu dedim ?

selam herkes,

görüyorum bazen yaptıklarını dünyanın en ilginç, en garip şeyiymiş gibi anlatanlar var... ve ben "evet ya çok ilginçsin" desem yeryüzünün en mutlu insanı olacak. bir de cümlelere "ve" ile başlayınca bi' başka oldum bak, naifleştim hemen, kulak memesi kıvamında şiir okumak istedi canım.

hmmm.... tamam geçti.

aslında yok öyle bir şey. yani kimse yalnız değil, o kadar garip değil yaşananlar...

uğruna canını vereceğin sevgilinden ayrıldığın o ilk geceyi hatırla şimdi, biri dinliyor seni, zorla anlattırıyor her şeyi, çünkü sen anlatınca boşalırmışsın ya... dinliyor soruyor dinliyor soruyor... o mahur beste çalıyor bir yandan siz ağlaşıyorsunuz. sonra birden dünyanın gizemini bile çözebilecek o cümle geliyor "bir tek sen misin ayrılan sanki"

evet lan, adam haklı!

görüyorum bazen dünyanın en sıradan şeylerine acayip anlamlar yükleyenler var...

yolda gittiği şeritin o 'kooooosskoca' yolda tıkanan tek şerit olduğunu söylüyor mesela... acilen yetişmen gereken bir buluşman vardı hatırla şimdi? evet evet o kız.. o kıza gidiyorsun, ulan az piç değilsin hep manitacılık peşindesin ya neyse konu dağılmasın bunları sonra konuşucaz! ve trafik her zamankinden farklı bugün. aaassslllaaaa sıkışmayacak yollar ana baba günü! ooff neden senin başına geliyor bunlar hep :( ama bak ne dicem "istanbul trafiği abi belli mi olur sen de erken çıksaydın biraz"

evet lan adam haklı! benim hatam...

gittiğin misafirlikte sifon mu bozuktu peki? ya en güzel kıyafetlerini giyinmiş dışarı çıkmışken altı çamurlu su dolu "sürpriz taş"ların hışmına uğrayıp pantalonunu mu kirlettin? sağ elinde bir sürü paket varken kapının önüne geldin ve anahtarın sağ cebinde olduğunu mu hatırladın?

nedir yani?

dostum kusura bakma ama bunlar o kadar anormal şeyler değil.

ve artık konuya gelirsek... ve ben umarsız bir çocuk gibi rüzgara doğru tükürsem... ve ben... şehir... ağladım.... diyerek şiirlere başlasam ehehe

neyse.

konu şu ki çok ayrı düştük blogla. blog da kişisel olunca insan yazmak istiyor nedenlerini ama bu soğukluğa bulabildiğim tek bahane "normal" oldu. şimdi ne desem biri çıkıp "eeee?" diyebilir, normal yani her şey. ne okumak istiyorum ne yazmak istiyorum bu ara ama bu da normal.

olur böyle zamanları insanların değil mi?

bir tek ben miyim böyle uzaklaşan sanki? daha gencim önüme ne fırsatlar çıkar yazmak için ? çıkmaz mı? genç mi değilim!! ne biçim konuşuyosunuz ya, gelmişiz 2 cümle bir şeyler yazıcaz ettiğiniz laflara bakın ya! gencim lan ben!!!1

neyse, arada bir güzel mesajlar geliyor, blogtan takip eden arkadaşlar halimi hatrımı soruyorlar ama büyük bir sorun yok, fena değilim... normalim işte :)

ya bülent baba sen de bi dur allahını seversen, zaten ortalık karışık!

normal dedik!

hepinize normal günler diliyorum efenim.

öpmüyorum bu kez, hastayım biraz ama ölmem.

kib bye

okan